Silvia kwam bij mij met chronische blaasontsteking. Ze had dit al 4 maanden en was al een aantal keren bij de huisarts geweest en de huisarts schreef telkens een antibiotica kuur voor. De antibiotica hielp tijdelijk, maar als de kuur weer voorbij was had ze weer blaasontsteking. Een aantal jaren terug had ze hetzelfde probleem en toen was de blaasontsteking pas na een half jaar over. Ze vond nu zelf dat er verder gekeken moest worden en om die reden klopte ze bij mij aan.

Sylvia vertelde mij dat ze haar handen vol had aan haar kinderen en er speelden nog enkele dingen in haar directe omgeving waar ze maar moeilijk mee om kon gaan.

Tijdens het eerste gesprek merkte ik op dat Sylvia dat ze het moeilijk vond om haar eigen grenzen aan te geven. En dat dit voor problemen zorgde bij haar. Ik heb haar daarvoor bruikbare praktische tips gegeven. Ook in het omgaan met haar kinderen en die andere situaties waarin ze moeite had haar grenzen aan te geven. Doordat ze inzicht kreeg waarom ze moeite had haar eigen grenzen aan te geven werd het makkelijker om mijn tips toe te passen. Daarnaast heb ik haar voor de blaasontsteking een natuurlijk antibioticum aanbevolen.

Na drie weken kwam ze terug en vertelde ze mij dat de blaasontsteking nu “beheersbaar” was geworden. Ik heb haar daarna nog enkele tips gegeven voor dagelijkse dingen waar ze moeite mee had en een volgende afspraak gemaakt.

Bij deze afspraak (3 weken later) was de kuur met het natuurlijke antibioticum afgelopen. De blaasontsteking was verdwenen en ze voelde zich nu goed. Ze was aan de slag gegaan met de tips die ik haar had gegeven en waardoor ze haar kinderen weer meer onder controle had in plaats van dat haar kinderen over haar heen liepen. Dat gaf haar een goed gevoel. “Ze zat gewoon weer lekker in haar vel”, vertelde ze mij.